یادداشت دکتر موسوی، معاون اجتماعی دانشگاه علوم پزشکی ایران به مناسبت روز درختکاری

یادداشت دکتر موسوی، معاون اجتماعی دانشگاه علوم پزشکی ایران به مناسبت روز درختکاری

تقویم ملی و جهانی مملو از روزها و مناسبت‌هایی است که هر یک نمادی از وضعیت خاص زندگی بشری، دستاوردها، چالش‌ها، شرایط زیستی و طبیعی دنیای پیچیده ماست.

هر بار که این تقویم را ورق می‌زنیم با نمونه‌های متنوع و گاه چالشی از انواع مناسبت روبه رو می‌شویم.

در برگ‌های آخر گاه‌شمار ملی‌مان، روزهای پایانی فصل یخبندان و سرما و سرآغاز تولد دوباره زمین دیده می‌شود.

این تغییر برای ما نماد و آیینه تمام نمای جهان هستی، زوال و بقا و تولد و مرگ است.  فصل زنده شدن دوباره طبیعت در میانه سرمای سخت زمستان، شکستن غبار سکون و شکفتن دوباره حیات.

مرور حافظه تاریخی کشور عزیزمان یادآور این نکته است که به درازای تاریخ این مرز و بوم، برای این شکفتن و تولد دوباره طبیعت حرمت ویژه‌ای قائل بوده‌اند و به طرق مختلف آن را گرامی داشته‌اند که از زیبنده‌ترین آن‌ها می‌توان به درج روز درختکاری و روز طبیعت به عنوان نمادهایی برای حفظ محیط زیست و ترویج فرهنگ درختکاری در جامعه اشاره کرد. هر سال ۱۵ اسفند مردم با کاشت نهال به استقبال بهار و حیات دوباره می‌روند. این موضوع ریشه در اعتقادات و باورهای ملی و مذهبی‌مان دارد جایی که به کرات در آیات قرآن، احادیث و ادبیات باستانی، شعر و … به آن اشاره شده است و این خود به تنهایی گویای اهمیت خاص آن برای ما در طول دوران تاریخ بوده است.

این روزها به دلایل متعدد همچون گسترش شهرنشینی، توسعه صنعتی و نیاز بیش‌تر به تولید و مصرف، انفجار جمعیت و سوء استفاده بشر از طبیعت برای سود بیشتر و … متاسفانه با تخریب شدید محیط طبیعی و بحران‌های زیست محیطی مواجه هستیم که تبعات بسیار اسف باری بر روی زندگی نه تنها انسان بلکه هر آن‌چه که در این کره خاکی زیست می‌کند گذاشته است تا جایی که خطر از دست رفتن بخش مهمی از طبیعت زیبای جهان هستی هشدار جدی بسیاری از کارشناسان و متخصصان محیط زیست را در پی داشته است.

طبیعت منبع انرژی و حیات تمامی جوامع در هر نقطه‌ای از این کره خاکی به شمار می‌رود، و ضروری است که در قالب پویش‌های مردمی همچون پویش درختکاری، حذف کالاهای پلاستیکی، مدیریت پسماند، برداشت منصفانه از منابع طبیعی و … این هدیه و نعمت لایزال الهی را ارج نهیم زیرا بی هیچ تردیدی نابودی طبیعت مساوی با نابودی بشریت است و این‌جاست که مناسبت روز درختکاری می‌تواند بهانه‌ای برای ایجاد مسئولیت اجتماعی در همه ابعاد آن برای مراقبت از دنیای زیبای اطرافمان ایجاد کند. بر این اساس حفظ طبیعت را به عنوان یک مسئولیت جدی ببینیم و باور داشته باشیم که بشریت جزئی از طبیعت است و احترام به طبیعیت برابر با احترام به ذات انسانیت است. “همزیستی و آشتی بین انسان و طبیعت” از یک شعار صرف تبدیل به استراتژی در برنامه‌ریزی‌های مدیریتی شود. در این زمینه نیاز است علاوه بر حفظ درختان، کاشت نهال و مراقبت از زیست بوم‌های طبیعی، با  اطلاع رسانی و ترویج شیوه‌های مناسب  برخورد با طبیعت همه شهروندان را نسبت به کنش‌های خود در در برابر زیست بوم آگاه کنیم. این مهم جز با تلاش وافر مردم و مسئولین و مسئولیت پذیری فردی و اجتماعی بدست نخواهد آمد. بنابراین همان‎طور که قبلا اشاره شد روز درختکاری  تبدیل به پویشی عمومی برای افزایش حساسیت آحاد مردم و آگاه سازی آن‌ها برای درک اهمیت والای حفظ محیط زیست تبدیل شود تا انشالله همچون امانتدارانی امین جهان را با همه زیبایی و بکر بودن آن تقدیم آینده‌گان و نسل‌های بعدی کنیم.