مسوول کمیته نیکوکاری انجمن دندان‌پزشکان ایران از این انجمن می‌گوید

مسوول کمیته نیکوکاری انجمن دندان‌پزشکان ایران از این انجمن می‌گوید

کار رایگان از کیفیت کار ما نمی‌کاهد

 

حدود ۱۵ سال پیش چند دندان‌پزشک تصمیم می‌گیرند که به افراد با شرایط خاص خدمات دندان‌پزشکی ارائه دهند. بساط این کار خیر پهن می‌شود، خانه‌ای وقفی در اختیارشان قرار می‌گیرد و دندان‌پزشکان خیّر با توجه به پیشینه فعالیت‌شان کارشان را شروع می‌کنند.
دکتر رضا بیات‌موحد،
مسوول کمیته نیکوکاری انجمن دندان‌پزشکان ایران است. با او درباره فعالیت‌های این انجمن گفت‌وگویی داشته‌ایم که می‌خوانید.

 

پیشنیه کار این کمیته به چه زمانی برمی‌گردد؟bayat-movahed-rezaمن و دوستانم پیش از راه‌اندازی این کارگروه به‌طور رایگان در مراکز مختلف کار دندان‌پزشکی انجام می‌دادیم.  پیشینه این کار در مورد خود من به زلزله طبس برمی‌گردد. اما راه‌اندازی کمیته نیکوکاری انجمن دندان‌پزشکان به فوت یکی از دوستان‌مان، آقای دکتر گودرزی برمی‌گردد. او نیت کرده بود که پس از فوتش یونیت او را در جایی عام‌المنفعه به کار بگیرند. این ماجرا به حدود سال ۱۳۸۲ برمی‌گردد. جست‌وجو‌های ما برای پیدا کردن چنین جایی به مدرسه جعفری در خیابان خانی‌آباد نو منتهی شد که در آن زمان حالت بهزیستی داشت. یونیت را در مدرسه جعفری قرار دادیم و خودمان هم وسایلی بردیم و مطب کوچکی ایجاد شد و کم‌کم دندان‌پزشکان دیگری نیز به ما اضافه شدند.

و این ماجرا چه‌طور به ان‌جی‌اوهای دیگر گره خورد؟
یک سال از فعالیت ما در مدرسه جعفری گذشته بود که دربان مدرسه به من گفت آقایی مدت‌هاست دنبال شما می‌گردد و می‌خواهد با شما صحبت کند. اما فرصت دیدار با او فراهم نشد. تا این‌که یک روز در نشریه توان‌یاب که موسسه رعد منتشر می‌کند عکس خودم و چند نفر از همکارانم را دیدم. با موسسه تماس گرفتم و گفتند این گزارش مربوط به رعدالغدیر است. در همین حین دکتر تهرانی، یکی از دوستان برادرِ مفقودالاثرم به من گفت مادرم به خوابم آمده و گفته است که خانه‌اش را وقف کنیم. دکتر تهرانی با موسسه رعد هم در ارتباط بود. با موسسه تماس گرفتیم و دکتر طهرانی هم خانه را در اختیار ما قرار داد و به کمک خیرین سه تا یونیت برای معلولان جسمی و حرکتی در آن‌جا دایر کردیم. به‌طور مرتب هم در کنگره‌های دندان‌پزشکی نیرو جذب می‌کردیم و به‌تدریج مراکز دیگر هم با ما تماس گرفتند؛ ازجمله انجمن صرع که حدود سال ۱۳۹۰ همکاری خودمان را با آن‌ها آغاز کردیم. بعد در انجمن دندان‌پزشکی به این فکر افتادیم که این مراکز را تحت کارگروه نیکوکاری متشکل کنیم تا از پراکنده‌کاری که در خیریه‌ها اغلب باعث زیان است جلوگیری شود.

گمان می‌کنم بهداشت دهان و دندان یکی از مهم‌ترین معضلاتی است که زنان معتاد با آن روبه‌رو هستند. ابتلای این افراد به اچ‌آی‌وی نیز مشکلات دیگری را در این زمینه فراهم می‌کند. ارتباط شما با خانه خورشید چگونه شکل گرفت؟
بله، مشکلات زیادی در این زمینه وجود دارد. اغلب این بیماران به مطب مراجعه می‌کنند و به دندان‌پزشک نمی‌گویند که اچ‌آی‌وی دارند. مرکزی در نعمت‌آباد بود که برخی از همکاران ما برای کشیدن دندان بیماران اچ‌آی‌وی به آن‌جا می‌رفتند. بعدها یکی از دوستان خانه خورشید را به ما معرفی کرد. با خانم لیلا ارشد تماس گرفتیم و خیلی استقبال کرد، چون به گفته او یکی از دلایل برگشت این زن‌ها به اعتیاد دندان‌درد است. این بار فراخوانی دادیم به شرکت‌های تجهیزکننده و تولیدکننده مواد دندان‌پزشکی و از آن‌ها خواستیم برای تجهیز مرکز خانه خورشید به ما کمک کنند. درنتیجه صفر تا صد این مرکز توسط این دوستان تهیه شد. در حال حاضر مواد این مرکز هم توسط یکی از خیران به نام آقای محسن گلنار تهیه می‌شود که به خیلی از مراکز ما کمک می‌کند، اما اسپانسر اصلی خانه خورشید است. کار در خانه خورشید بسیار سخت است. بیشتر همیاران ما خانم هستند. برخورد با این بیماران بسیار مشکل است. چون این افراد زخم‌های جسمی و روحی دارند که هیچ‌وقت خوب نخواهد شد. اکثرا دندان‌های‌شان از بین رفته، مثلا سن‌شان ۳۰ ساله است، اما دندان‌شان دندان یک زن هفتاد ساله. از این‌جا به بعد کم‌کم گروه‌های دیگر با ما آشنا شدند و به ما مراجعه کردند. ازجمله گروه دانشجویی جمعیت امام علی(ع). ما قبلا امکانات محدودی برای آن‌ها فراهم کرده بودیم، اما دایره فعالیت این گروه بسیار وسیع است. می‌توان گفت درمانده‌ترین گروه‌های اجتماعی به این جمعیت مراجعه می‌کنند. بالاخره با کمک دوستان توانستیم کلینیک مدرنی هم آن‌جا تجهیز کنیم. ولی متاسفانه چون خانه اجاره‌ای بوده در حال حاضر به مشکل انتقال برخورد کردیم. این جمعیت خانه‌های مختلفی در سطح تهران و ایران دارد و از همه این خانه‌ها برای ما مریض فرستاده می‌شود.

کمیته نیکوکاری تنها در زمینه درمان فعالیت می‌کند یا فعالیت‌های آموزشی هم دارید؟
در مرکز امام‌ علی(ع) مریض‌ها اول می‌روند طبقه بالا و به آن‌ها بهداشت دهان و دندان آموزش داده می‌شود و بعد در کلینیک درمان می‌شود. ما این آموزش‌ها را در مراکز دیگر هم داریم و  از مریض‌ها می‌خواهیم بهداشت دهان و دندان را قبل از شروع درمان رعایت کنند. در مدرسه جعفری هم هرسال بچه‌ها به محض وارد شدن به مدرسه معاینه می‌شوند. سطح بهداشت بچه‌ها در آن مدرسه بسیار بالاست و امسال برای‌شان برنامه‌های نمایشی و هنری برگزار خواهیم کرد و قرار است طرح کشور نروژ برای بهداشت و تغذیه به صورت پایلوت در این مدرسه اجرا شود.

وقتی سخن از خیریه‌ها به میان می‌آید بسیاری از مردم به دلیل رایگان بودن اعتمادی به کیفیت کار این خیریه‌ها ندارند. سطح درمان در این مراکز چگونه است؟
من همیشه به دوستانم می‌گویم ما نباید از آن دسته افراد نیکوکاری باشیم که برای زلزله‌زده‌ها غذا پرت می‌کنند. اگر این‌جا به شکل خیریه کار می‌کنیم دقیقا همان کاری را بکنیم که در مطب خودمان انجام می‌دهیم و کیفیت کارمان پایین نیاید. ما با اساتید دانشگاه تهران در ارتباط هستیم و بارها از مراکز ما بازدید کرده‌اند و ضعف‌ها و کاستی‌ها را به ما یادآوری کرده‌اند. هر مرکز ما یک مسوول فنی و یک رابط دارد. اما مهم‌ترین کار را دستیاران برای ما انجام می‌دهند. این دستیاران چون با دکترهای متعددی کار می‌کنند بلافاصله تشخیص می‌دهند که کار هر پزشک چگونه است. ما این گزارش‌ها را می‌گیریم و اگر مریضی باشد که کار درمان ناقص روی آن انجام شده باشد، حق مراجعه مجدد دارد. در چنین شرایطی گاه من خودم می‌روم و مریض را می‌بینم. در این مدت با وجود تعداد بسیار بالای بیماران، خوشبختانه خطای کمی داشته‌ایم. البته گاهی مشکلاتی پیش آمده که حل کرده‌ایم. اغلب هر شش ماه یک‌بار پزشکان دور هم جمع می‌شوند و درباره مسائل و مشکلات با هم گفت‌وگو می‌کنند. جمله‌ای منتسب به پیامبر هست که می‌فرمایند آن‌گاه که عطا می‌کنی می‌ستانی، و آن‌گاه که می‌بخشی بخشیده می‌شوی؛ این نگاهی است که در کار ما وجود دارد.